خانه > شعر و داستان > این مثنوی حدیث پریشانی من است بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است

این مثنوی حدیث پریشانی من است بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است


این مثنوی حدیث پریشانی من است                        بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است
امشب نه این که شام غریبان گرفته ام                     بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام
گفتی غزل بگو، غزلم! شور و حال مرد                   بعد از تو حس شعر فنا شد، خیال مرد
گفتم مرو که تیره شود زندگانیم                             با رفتنت به خاک سیه می نشانیم
گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد                          بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد
وقتی نقاب محور یکرنگ بودن است،                     معیار مهرورزیمان سنگ بودن است،
دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است              اصلا کدام احمق از این عشق راضی است
این عشق نیست، فاجعه قرن آهن است                    من بودنی که عاقبتش نیست بودن است
حالا به حرف های غریبت رسیده ام                        فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام
حق با تو بود، از غم غربت شکسته ام                    بگذار صادقانه بگویم که خسته ام
بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق                               اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق
من را به ابتذال نبودن کشانده اند                           روح مرا به مسند پوچی نشانده اند
تا این برادران ریاکار زنده اند                               این گرگ سیرتان جفاکار زنده اند
یعقوب درد می کشد و کور می شود                        یوسف همیشه وصله ناجور می شود
اینجا نقاب شیر به کفتار می زنند                           منصور را هر آینه بر دار می زنند
اینجا کسی برای کسی، کس نمی شود                     حتی عقاب در خور کرکس نمی شود
جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست                   حق با تو بود، ماندنمان عاقلانه نیست
ما می رویم چون دلمان جای دیگر است                  ما می رویم هر که بماند مخیر است
ما می رویم گرچه ز الطاف دوستان                        بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است
دلخوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش                     در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است
ما می رویم مقصدمان نامشخص است                    هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است
از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم                این جا که گرگ با سگ گله برادر است
ما می رویم ماندن با درد فاجعه است                      در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است
دیریست رفته اند امیران قافله                               ما مانده ایم قافله پیران قافله
این جا دگر چه باب من و پای لنگ نیست                 باید شتاب کرد مجال درنگ نیست
بر درب آفتاب پی باج می رویم                              ما هم بدون بال به معراج می رویم

دسته‌ها:شعر و داستان
  1. قاسم
    ژانویه 15, 2011 در 10:18 ق.ظ.

    اين شعر بسيار زيبا در قالب غزل-مثنوي از سروده هاي دوست عزيز و برادر گراميم آقاي اسلام ولي محمدي از شاعران اسلام شهر و رباط كريم است كه آقاي امير ارجيني آنرا دكلمه نموده.
    با تشكر لطفا نام شاعر را نيز بنويسيد.

    • ژانویه 16, 2011 در 12:04 ق.ظ.

      دوست من ، بنده اسم شاعر رو نمی دونستم و به خاطر همین هم نقل نکردم ، اما به نظرم شعر زیبایی بود ،و در اینجا آوردم ، برای این شاعر خوش ذوق و با استعدادمون آرزوی سعادت و موفقیت می کنم

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: